Londra’ya ilk geldiğinizde zaman farklı akar. İlk gün heyecanlıdır, ikinci gün merak doludur, üçüncü gün ise “halledebilirim” hissi gelir. İlk hafta, Londra’nın büyük bir şehir olduğunu anlamak ve onu zorlayan şeylerin aslında onu davetkâr kıldığını fark etmekle geçer.
Çoğu kişinin ilk haftası benzerdir. Sabah hafif yağmur sesi, uzaktan gelen otobüs uğultusu ve binalar arasındaki kuş sesleriyle uyanırsınız. Şehrin ritmi siz uyurken bile devam eder. İlk iş genellikle basittir: bir market bulmak. Ve tesadüf değildir; Londra’nın neresinde olursanız olun, birkaç dakika içinde bir Tesco, Sainsbury’s ya da Lidl vardır. İçeri adım attığınız an fiyat etiketleri, tanımadığınız ürünler ve kasadaki “You alright?” sizi günlük Londra hayatına çeker.
Ulaşım kısa sürede rutinin parçası olur. Başta karışık gelir ama turnikeden geçip o yumuşak “bip” sesini duyduğunuzda şehre karışırsınız. Metroda kimse konuşmaz; herkes kendi dünyasındadır. Bu sessizlik soğuk değil, aksine sakinleştiricidir. Aklınızdan şu düşünce geçer: “Kimse bana bakmıyor. Herkes kendi halinde. Özgürüm.”
Günler geçtikçe çevreniz netleşir. Kaldığınız yere yakın parkı keşfedersiniz. Londra parkları sadece yeşil alan değil, şehrin nefes aldığı yerlerdir. Sabah koşucuları, köpek gezdirenler, bankta kitap okuyan öğrenciler… Çimenlere oturup kahve içtiğiniz bile olur. Kahve kültürü burada doğal akar—Pret, Nero, Costa—ama asıl cazibe ara sokaklardaki küçük kafelerdedir. Hamur işi kokusu, hafif caz, loş ışık… Şehirle bağınız tam burada başlar.
Semti keşfetmek ilk haftanın en keyifli kısmıdır. Akşamları yapılan 10–15 dakikalık yürüyüşler küçük keşiflere dönüşür: sıcak bir fırın, bir vintage dükkân, kahve için sıraya girilen minicik bir kiosk… Londra’nın büyüsü budur; her sokağın ayrı bir ruhu vardır ve tek şehirde onlarca kültürü yaşarsınız.
Zamanla rutin oturur. Hangi marketin size uygun olduğunu bilirsiniz. Eve en hızlı götüren otobüsü öğrenirsiniz. Metroda hangi çıkışı tercih ettiğinizi bile seçersiniz. Küçük görünen bu detaylar yabancılık hissini siler. Bir sabah yürürken kendinizi gülümserken yakalarsınız: “Sanırım alışıyorum.”
Londra’daki ilk hafta sizi test etmez; öğretir. Ritmini, temposunu, akışını… Ve bir hafta bile geçmeden şunu düşünürsünüz: “Buraya geldim… ama galiba biraz da buraya aitim artık.”